Ο δικός μας χαρταετός

Η μέρα του "Αμόλα καλούμπα",  πάντα μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια που με τους γονείς και οικογενειακούς φίλους παλεύαμε να πετάξουμε τον χαρταετό ψηλά. Στρώναμε τραπεζομάντιλο σαν τυπική ελληνική οικογένεια στο καπό του αυτοκινήτου ή στην αγριάδα και τσιμπούσαμε τα καλούδια που είχαν ετοιμάσει οι μανάδες. 

Ποτέ δεν το είδα σαν προετοιμασία για νηστεία (ποτέ δεν πίστεψα σε όλα αυτά-πάντα αντιδραστικό με έλεγε η μαμά μου) και όλα όσα προστάζει η παράδοση αλλά σαν την μέρα που θα κάναμε κάτι ξεχωριστό με την οικογένεια και  τους φίλους μας.

Αν μου πεις τη χρώμα έχει η καθαρά Δευτέρα για μένα θα σου πω γαλάζιο και κίτρινο! 

Πάντα έτσι θα την θυμάμαι αυτή την μέρα ακόμα και όταν θα είναι μουντή και βροχερή όπως σήμερα. 

Γι' αυτό τον λόγο εμείς κάναμε την επίσκεψη μας στην εξοχή εχθές (καλά μην φανταστείτε και πολύ μακρυά.. 10 λεπτά με τα πόδια) πήραμε τον υφασμάτινο αετό μας μαζί το τραπεζομάντιλο και πήγαμε να χαζέψουμε τις οικογένειες που προσπαθούσαν να πετάξουν τους αληθινούς χαρταετούς. Τα γέλια και τα κλάματα από τα πιτσιρίκια έδιναν και έπαιρναν αλλά μόλις άκουσα το Αμόλα καλούμπα από έναν πατέρα συγκινήθηκα και θυμήθηκα τον δικό μου πατέρα να μου το λέει.. ωραίες αναμνήσεις..

Ορίστε ο δικός μας αετός που μπορεί να μην πέταξε αλλά είχε τα χρώματα της μέρας

και ήταν φτιαγμένος απο μένα έχοντας στο μυαλό μου όλες τις όμορφες καθαρές Δευτέρες που περάσα σαν παιδί.

Και επειδή οι αναμνήσεις μένουν με τις φωτογραφίες ακόμα πιο ζωντανές βγάλαμε και μερικές οικογενειακές για να βάλουμε στο ψυγείο μας.

Να περάσετε καλά ότι και να κάνετε σήμερα.

xo